Obiektywne podejście do chronologii biblijnej

nabuCO POWINNIŚMY WIEDZIEĆ O CHRONOLOGII BIBLIJNEJ

Obiektywne podejście do roku zburzenia Jerozolimy w 18 roku panowania króla babilońskiego Nebucadneccara

„Ci zaś byli szlachetniej usposobieni niż tamci w Tesalonice, bo przyjęli słowo z największą gotowością umysłu, każdego dnia starannie badając Pisma, czy tak się rzeczy mają”  Dzieje Apostolskie 17:11 NW

1. Rok 607 p.n.e. jest przedstawiany w literaturze Świadków Jehowy ( dalej: SJ ) jako data kluczowa dla chronologicznych założeń SJ. Jest to rok prowadzący według ich wyliczeń do znamiennego roku 1914 n.e. i jak nauczają SJ początku niewidzialnego panowania Jezusa Chrystusa, a co za tym idzie powierzenia Jego „mienia” organizacji SJ, a ściśle mówiąc „niewolnikowi wiernemu i roztropnemu” wszystkich Bożych spraw na ziemi. Na podstawie tej nauki SJ dowodzą, że ich Ciało Kierownicze jest „kanałem” łączności Boga z ludzkością, że po przez ten „kanał” jest objawiana prawda Boża. Podobne kalkulacje spotykamy w ruchach badackich, uważających pisma Russella za autorytatywne. Kalkulacje adwentystyczne też  zbliżają się do tego poglądu, czego tutaj rozwijać nie będę.

2. Z tego powodu zapewne zgodzimy się, że omawiany temat jest warty rzetelnego przebadania. Badania zarówno i w pierwszej kolejności pod kątem zgodności z Biblią, ale też danymi historycznymi. Tego chcemy teraz to uczynić. Jak wobec tego wygląda obiektywne spojrzenie bez pomijania wszystkich dostępnych źródeł? Bo tego na pewno nie chcielibyśmy uczynić. Rozważymy ten temat.

3. Całe chronologiczne założenie SJ (podobnie wspomnianych grup badackich) opiera się między innymi na jednej podstawowej dacie: 539 p.n.e. jako roku zdobycia Babilonu przez Medo-Persów i Cyrusa. Skąd wiemy, skąd wiedzą SJ i inni, że jest to rok 539 p.n.e.? Data ta jest datą poprawną, ale tej daty nie ma w Biblii. Nie możemy też jej wyprowadzić biblijnie od Chrystusa licząc wstecz.

4. Data 539 p.n.e. jest jak to określają historycy ‘datą względną’ gdyż uzyskujemy ją z odliczenia lat panowania syna Cyrusa, Kambysesa. Ale żeby wiedzieć ile lat odliczyć i od kiedy, potrzebne są dwie informacje, pierwsza ile lat panował Kambyses i Cyrus i druga informacja, to ustalenie roku panowania Kambysesa według naszego kalendarza. Założenie powyższe jest zgodne z tym czego nauczają SJ (Wnikliwe poznawanie Pism tom 1 str. 354-355) Przyjrzyjmy się więc tym faktom historycznym.

5. Zacznijmy od drugiego punktu: Tabliczka „Strm.Kambys400” podaje obserwacje astronomiczne z 7 roku panowania Kambysesa dzięki temu odczytaniu przez astronomów wiemy, że 7 rok Kambysesa to rok 522 p.n.e. Odliczając 7 lat wstecz dowiadujemy się że 1 rok Kamysesa to 529 p.n.e. Następnie z tekstów klinowych wiemy, że Cyrus ojciec Kambysesa panował przez 9 lat nad Babilonem. A więc pierwszy rok panowania Cyrusa wypada w 538 roku p.n.e. a rok wstąpienia na tron i upadek Babilonu rok 539 p.n.e.! Z takim wnioskowaniem jak już nadmieniliśmy zgadza się literatura SJ jak i historia świecka.

6. Jaka jest konsekwencja tych informacji? Otóż taka, że chcąc ustalić tą kluczową datę należy posłużyć się dziennikami astronomicznymi i dostępnymi danymi archeologicznymi tylko te źródła umożliwiają ustalenie wspomnianej daty. Bez tych „narzędzi” nie jesteśmy w stanie tego uczynić. To prowadzi do logicznego wniosku i konkluzji, że Biblia nie daje sama w sobie podstaw do ustalenia tej daty. Ale biorąc pod uwagę ten fakt, dochodzimy do innego logicznego wniosku. Jakiego?

7. Otóż chodzi o zadanie sobie pytania: Czy te same metody ustalania dat historycznych można raz akceptować, a innym razem odrzucić? Nie chcielibyśmy być nierzetelni i popadać w sprzeczność. O jaką sprzeczność chodzi? Otóż skoro data 539 p.n.e. jako data zdobycia Babilonu jest ustalona tymi samymi metodami jakimi historycy ustalają datę zburzenia Jerozolimy w 18 roku panowania Nebucadneccara, a tak jest w rzeczywistości, to nie możemy jednej daty odrzucać, a drugą przyjmować. Tym bardziej, że data w naszym kalendarzu określana jako 18 rok panowania Nebucadneccara jest lepiej potwierdzona, gdyż mamy więcej dowodów archeologicznych. Co więcej, co zostanie wykazane później, przyjęcie tej daty stoi w zgodzie z Biblia.

8. Dlatego stosując obliczenia na podstawie źródeł pochodzących prawie z tego samego okresu i posługującymi się takimi samymi metodami ustalania dat, czyli chodzi o zapisy obserwacji astronomicznych księżyca lub planet z podaniem w tych dziennikach dnia i roku panowania danego króla możemy dojść do wniosku zgodnego z tymi historycznymi, astronomicznymi i archeologicznymi. Wniosku odnoście umieszczenia w czasie 18 roku panowania króla babilońskiego i zniszczenia Jerozolimy.

9. W zrozumieniu wspomnianego wniosku pomoże nam uwzględnienie jednej sprawy. Prześledzimy teraz okres poprzedzający panowanie Cyrusa nad Babilonem. Chodzi o panowania królów nowobabilońskich od Nebucadneccara do ostatniego króla w trakcie którego został zdobyty Babilon. Byli to Nebucednesar, który panował 43 lata, po nim Ewil-Merodach 2 lata, Neriglissar 4 lata, Labaszi-Merduk 2-9 m-c (jego panowanie zawiera się w 4 roku panowania Neriglissara), Nabonid 17 lat (od 3 roku panowania Nabonida, panował on razem z Belsacarem, swoim synem). Informacje co do długości panowania potwierdza literatura SJ w takich pozycjach jak książka „Proroctwa Daniela”, „Wnikliwe poznawanie Pism” wyd. ang. Pod hasłem Nabonidus, „Całe Pismo natchnione” str.139, Strażnica 8/1966 s.8-9.

10. Wspomniane lata panowania są też potwierdzone tysiącami dowodów chodzi o tabliczki z pismem klinowym, tabliczki handlowe, dzienniki astronomiczne, inskrypcje, stalle i inne. Wiele z nich można obejrzeć w muzeach na całym świecie. Jaki to ma związek z datą zburzenia Jerozolimy? Gdy dodamy lata tych wspomnianych królów i odliczymy te lata od daty zdobycia Babilonu w 539 p.n.e. otrzymamy datę 18 roku Nebucadneccara.

11. Uczynimy to pamiętając, że od 43 letniego panowania Nebucadneccara musimy odliczyć 18 lat co daje nam (43-18=25) 25 lat dodajmy lata panowania pozostałych królów do tej liczby. Więc 25+2+4+0+17=48 lata jako lata łącznie. Wystarczy teraz odjąć tą liczbę od roku zdobycia Babilonu w 539 p.n.e. czyli (539-48) otrzymujemy rok 587 p.n.e., jako rok zburzenia Jerozolimy i 18 rok panowania Nebucadneccara.

12. Powtórzmy to co stwierdziliśmy wcześniej. Skoro data 539 p.n.e. jest ustalona metodami takimi samymi jak data zburzenia Jerozolimy w 18 roku panowania Nebucadneccara nie jest rozsądne dorzucanie jednej daty, a przyjmowanie drugiej. Tłumaczenie, że ta data 587 p.n.e. jest niezgodna z Biblią (jak to tłumaczą SJ) mija się z prawdą, co również zostanie wykazane później. Czyli analizując już te dowody widzimy, że 18 rok Nebucadneccara to rok 587 p.n.e., a nie 607 p.n.e. i to właśnie w roku 587 p.n.e. ten król babiloński zdobył i zburzył Jerozolimę.

13. Inny problem związany z domniemaną datą roku 607 p.n.e. to sprawa związana z rokiem 537 p.n.e.. Czytając literaturę SJ dowiemy się, że tego roku kończy się 70 letnia niewola i w tym roku Żydzi powrócili z Babilonu zgodnie dekretem wydanym przez Cyrusa. Problem polega na tym, że Biblia nie mówi kiedy Żydzi powrócili po wydaniu dekretu. Jedynie księga Ezdrasza 3:1 mówi, że było to 7 Tiszri (październik) i że było to za panowania Cyrusa.

14. A gdybyśmy wzięli pod uwagę wypowiedz Flawiusza (Przeciw Apionowi I, XXI, 154; Wojna Żydowska VI, IV, 8, 270) który mówi że: „w drugim roku rządów Cyrusa położono fundamenty świątyni” i to wszystko połączyli z informacją biblijną z Ezdrasza 3:6-10, która potwierdza, że fundament był położony w 2 roku od przybycia i w 2 miesiącu to okaże się, że rok w którym Żydzi przybyli do Jerozolimy to rok 538 p.n.e. ! Bo tylko tą datę można pogodzić z informacją Flawiusza z księgą Ezdrasza 3:6-10. Dlaczego? Bo gdyby powrót połączyć z rokiem 537 p.n.e. i m-c Tiszri kiedy to biegł już 2 rok Cyrusa okaże się że fundament położono rok i m-c później co daje 3 rok Cyrusa co stoi w sprzeczności z relacją Flawiusza mówiącą że fundamenty położono w 2 roku Cyrusa. Jeżeli teraz zawierzymy rzetelności Flawiusza to okaże się, że rok w którym zgodnie z księgą Ezdrasza 3:1 Żydzi powrócili do Jerozolimy to rok 538 i miesiąc Tiszri. A ta data nie pasuje do roku 607 p.n.e. bo to nie jest 70 lat lecz 69 lat ewentualnej niewoli, gdyby tak oczywiście interpretować ten okres 70 lat.

15. Ktoś może jednak zarzucić, że Ezdrasz mówi o “drugim miesiącu“, czyli miesiącu następnym po nisan.  Jednakże “drugi miesiąc” jest w kontekście “drugi rok … od ich przybycia” co powoduje, że całe zdanie nie odnosi się do kalendarza religijnego, ale do odcinka czasu trwającego rok i miesiąc. Ten odcinek czasu nie jest zbieżny z początkiem kalendarza żydowskiego religijnego. Biblia mówi, że “w Tiszri są już w miastach”, co można przyjąć za punkt wyjścia, początku obecności w Judzie po niewoli w Babilonie.

16. Ciekawe jest też to, że czytając księgę Ezdrasza na początku mamy informacje o pierwszym roku Cyrusa, Ezdrasz nic nie mówi o zmianie roku, w następnym rozdziale pisze o osobach, które wróciły, a w trzecim zaczyna, że w siódmy miesiącu są już w miastach. W ten sposób Biblia poświadcza że te wydarzenia, od wydania dekretu w pierwszym roku Cyrusa (538-537) do powrotu i zamieszkania w siódmym miesiącu, według Ezdrasza jest ciągle ten sam rok panowania. Wskazują że jest to Tiszri 538 pne. Jest to wyraźne świadectwo Biblii. Dla przejrzystości podaje opis pierwszych trzech rozdziałów:

Ezdrasza 1:1 – mówi o dekrecie w pierwszym roku Cyrusa (od nisan 538 p.n.e.)
Ezdrasza 1:2-4 – treści dekretu
Ezdrasza 1:5-11 – Bóg pobudza to powrotu i oddania przez Cyrusa sprzętów ze świątyni
Ezdrasza 2:1-70 – Imiona tych co powrócili, spis
Ezdrasza 3:1-7 – W siódmym miesiącu roku 538 p.n.e. są już w miastach i co czynią dalej
Ezdrasza 3: 8-13 – położenie fundamentu w 537 p.n.e. po powrocie, (rok i miesiąc później)

17. Podsumowując te dwa omówienia stwierdzamy, że rok 607 p.n.e. jest datą nie popartą żadnymi argumentami. Natomiast rok 587 p.n.e. jest potwierdzony historycznie, archeologicznie, astronomicznie. Oczywiście istnieje wiele linii dowodzenia, że rok 587 p.n.e. jest zgodny zarówno danymi pozabiblijnymi jak i z samą Biblią!

18. Tutaj ponownie rodzi się pytanie: Co z proroctwem o 70 latach? Przecież nie mogło to być ok. 50 lat, jakie upłynęły od roku 587 p.n.e. do roku 539 p.n.e. Przede wszystkim zauważmy, że wypowiedz o 70 latach nie musi oznaczać pełnych 70 lat poświadcza to wypowiedz z księgi Izajasza 23:15,16 (sama literatura SJ w „Proroctwo Izajasza cz.I” str. 253 to przyznaje). Ale nie ma potrzeby uciekać się do takiej interpretacji. Gdyż, jeżeli przyjrzymy się wersetom, w których jest mowa o 70 latach to zauważymy, że to proroctwo jest w zdumiewający sposób zgodne ze zbadaną historią jak i wypowiedziami biblijnymi.

19. Oczywiście chodzi przede wszystkim o wersety z księgi Jeremiasza 25:11 inne są nawiązaniem do tego proroctwa, czyli Księga Jeremiasza 29:10; Księga 2Kronik 36:21; Księga Daniela 9:2. Przyjrzyjmy się tym wypowiedziom pokrótce. Będziemy korzystać z Przekładu Nowego Świata.

20. Przejdziemy więc do tej pierwszej wypowiedzi Jeremiasza 25:11 mówi: „I cała ta ziemia stanie się miejscem spustoszonym, dziwowiskiem, a narody te będą musiały służyć królowi Babilonu przez siedemdziesiąt lat” Aby zrozumieć, o co chodzi w tej wypowiedzi i czego dotyczy proroctwo przyjrzyjmy się kontekstowi tego wersetu.

21. Wersety 1-3 mówi: Słowo, które doszło do Jeremiasza w związku z całym ludem Judy w czwartym roku Jehojakima, syna Jozjasza, króla Judy, czyli w pierwszym roku Nebukadreccara, króla Babilonu, a które prorok Jeremiasz wypowiedział w związku z całym ludem Judy i w związku ze wszystkimi mieszkańcami Jerozolimy, mówiąc: Od trzynastego roku Jozjasza, syna Amona, króla Judy, i aż po dziś dzień, przez te dwadzieścia trzy lata dochodziło do mnie słowo Jehowy i wciąż do was mówiłem, wstając wcześnie i mówiąc, lecz wyście nie słuchali.”. Wersety te mówią, że słowo doszło Jeremiasza w 4 roku Jehojakima króla Judy. I dalej że od 13 roku Jozjasza syna Amona króla Judy do 4 roku Jehojakima dochodziło słowo Boga do Jeremiasza czyli 23 lata. Zobaczmy dalej.

22. Werset 4-7 mówią: I Jehowa posyłał do was wszystkich swych sług, proroków, wstając wcześnie i posyłając ich, lecz wyście nie słuchali ani nie nakłonili ucha, by słuchać, gdy oni mówili: ‘Zawróćcie, proszę, każdy ze swej złej drogi i od niegodziwości swych postępków i mieszkajcie na ziemi, którą Jehowa dał wam i waszym praojcom dawno temu i na długo. A nie chodźcie za innymi bogami, by im służyć i się im kłaniać, żebyście mnie nie obrażali dziełem swoich rąk i żebym nie sprowadził na was nieszczęścia’.” ‘Lecz wyście mnie nie słuchali brzmi wypowiedź Jehowy po to, by mnie obrażać dziełem swoich rąk, na swoje nieszczęście‘” Orędzie głoszone przez Jeremiasza nawoływało do nawrócenia, ale oni nie słuchali.

23. Dalej w wersetach 8-11 czytamy: Dlatego tak rzekł Jehowa Zastępów: ‘ “Ponieważ nie byliście posłuszni moim słowom, oto ja posyłam i wezmę wszystkie rodziny północy brzmi wypowiedź Jehowy tak, posyłam do Nebukadreccara, króla Babilonu, mego sługi, i sprowadzę ich przeciwko tej ziemi i przeciwko jej mieszkańcom, i przeciwko wszystkim tym okolicznym narodom; i przeznaczę ich na zagładę, i uczynię z nich dziwowisko oraz coś, nad czym się gwiżdże, a także miejsca spustoszone po czas nic zmierzony. I usunę spośród nich dźwięk radosnego uniesienia i dźwięk radości, głos oblubieńca i głos oblubienicy, odgłos żaren i światło lampy. I cała ta ziemia stanie się miejscem spustoszonym, dziwowiskiem, a narody te będą musiały służyć królowi Babilonu przez siedemdziesiąt lat Słowa te zawierają zapowiedz spustoszenia przez króla babilońskiego Nebucadneccara zarówno tej ziemi (Judy) jak i okolicznych narodów, a werset 11 konkluduje że: „narody te będą musiały służyć królowi Babilonu przez siedemdziesiąt lat”.

24. Wersety 12-16 podkreślają i zapewniają: ‘A gdy się dopełni siedemdziesiąt lat, rozliczę się za przewinienie z królem Babilonu i z owym narodem brzmi wypowiedź Jehowy ? z ziemią Chaldejczyków, i uczynię z niej bezludne pustkowia po czas niezmierzony. I sprowadzę na ową ziemię wszystkie moje słowa, które wypowiedziałem przeciwko niej wszystko, co jest zapisane w tej księdze, a co Jeremiasz prorokował przeciwko wszystkim narodom. Bo nawet oni sami, wiele narodów i wielcy królowie, wykorzystywali ich jako sług; i odpłacę im stosownie do ich działania i stosownie do dzieła ich rąk’ “. Bo tak rzekł do mnie Jehowa, Bóg Izraela: “Weź z mojej ręki ten kielich wina złości i każ pić z niego wszystkim narodom, do których cię posyłam. I będą pić, i chwiać się, i postępować jak szaleni z powodu miecza, który posyłam między nie

25. A wersety 17-26 wyliczają dokładnie o jakie narody chodzi: I wziąłem kielich z ręki Jehowy, i dałem do picia wszystkim narodom, do których Jehowa mnie posłał: Jerozolimie i miastom Judy oraz jej królom, jej książętom, by uczynić z nich spustoszone miejsce, dziwowisko, coś, nad czym się gwiżdże, i przekleństwo, jak to jest po dziś dzień; faraonowi, królowi Egiptu, i jego sługom, i jego książętom oraz całemu jego ludowi; i całej mieszanej społeczności, i wszystkim królom ziemi Uc, i wszystkim królom ziemi Filistynów, i Aszkelonowi, i Gazie, i Ekronowi, i ostatkowi Aszdodu; Edomowi i Moabowi, i synom Ammona; i wszystkim królom Tyru, i wszystkim królom Sydonu, i królom wyspy, która jest w regionie nadmorskim;) i Dedanowi, i Temie, i Buzowi, i wszystkim z włosami przystrzyżonymi na skroniach; i wszystkim królom Arabów, i wszystkim królom mieszanej społeczności, która mieszka na pustkowiu; i wszystkim królom z Zimri, i wszystkim królom Elamu, i wszystkim królom Medów; i wszystkim królom północy, którzy są blisko i daleko, jednemu za drugim, i wszystkim innym królestwom ziemi, które są na powierzchni ziemi; a król Szeszaku wypije po nich.

26. Spójrzmy jeszcze raz po odczytaniu kontekstu na werset księgi Jeremiasza 25:11: I cała ta ziemia stanie się miejscem spustoszonym, dziwowiskiem, a narody te będą musiały służyć królowi Babilonu przez siedemdziesiąt lat”. Postawmy tutaj pytanie: Kto będzie służył i komu, co będzie spustoszone? Otóż spustoszone będą wszystkie narody (w tym Juda) z tego rejonu geograficznego i wszystkie narody będą służyć. Komu? Babilonowi. Ile będą służyć? 70 lat. Po tych latach Babilon zostanie ukarany. Czy to proroctwo wypełniło się? Jak najbardziej i ważny jest tutaj rok i wniosek jaki z tego wypływa. Otóż jak wiem ukaranie króla Babilonu miało miejsce w październiku 539 roku p.n.e. wtedy to Cyrus ze swoją armią zdobył Babilon. Co to oznacza? Zobaczmy jeszcze raz fragment wersetu z Jeremiasz 25:12 – A gdy się dopełni siedemdziesiąt lat, rozliczę się za przewinienie z królem Babilonu…“. Zwróćmy uwagę, że według tego fragmentu, najpierw mija, dopełnia się okres 70 lat, a dopiero po tym zakończeniu tego okresu, następuje ukaranie króla Babilonu. Czy też inaczej, koniec okresu 70 letniego nie może mieć miejsce później niż październik 539 p.n.e. inne daty takie jak np 537 p.n.e. są błędne i stoją w sprzeczności z tym wersetem biblijnym.

27. Przyjrzyjmy się teraz rozdziałowi 29 księgi Jeremiasza. Prorok wypowiedział te słowa 8 lat po pierwszym ogłoszeniu z rozdziału 25 księgi Jeremiasza, czyli na 11 lat przed zburzeniem Jerozolimy w 18 roku panowania Nebucadneccara. Prześledźmy podobnie cały rozdział, gdyż wydarzenia opisane w 25 rozdziale są już w toku, taka myśl przebija z rozdziału 29.

28. Wersety 1-10 zawierają spójną część, a werset 10 jest konkluzją myśli wyrażonych w poprzednich. Wersety 1-9 mówią: A oto słowa listu, który prorok Jeremiasz wysłał z Jerozolimy do reszty starszych spośród wygnańców i do kapłanów, i do proroków, i do całego ludu, uprowadzonych przez Nebukadreccara na wygnanie z Jerozolimy do Babilonu, gdy król Jechoniasz 1 oraz pani i dworzanie, książęta Judy i Jerozolimy, i rzemieślnicy, i budowniczowie wałów obronnych wyruszyli z Jerozolimy. Został on przekazany ręką Elasy, syna Szafana, i Gemariasza, syna Chilkiasza, których Sedekiasz, król Judy, posłał do Babilonu, do Nebukadreccara, króla Babilonu, i brzmiał: “Oto, co Jehowa Zastępów, Bóg Izraela, rzekł do wszystkich wygnańców, których posłałem na wygnanie z Jerozolimy do Babilonu: ‘Budujcie domy i mieszkajcie w nich, i zakładajcie sady, i spożywajcie ich owoc. Bierzcie sobie żony i miejcie synów oraz córki; i bierzcie żony dla swych synów, a swe córki wydawajcie za maż, żeby rodziły synów i córki; i tam się mnóżcie, i niech was nie ubywa. Zabiegajcie też o pokój miasta, do którego was posłałem na wygnanie, i módlcie się za nie do Jehowy, bo w jego pokoju będzie pokój dla was. Oto bowiem, co rzekł Jehowa Zastępów, Bóg Izraela: “Niech was nie zwodzą wasi prorocy, którzy są pośród was, i wasi wróżbiarze, nie słuchajcie też ich snów, które oni śnią. Bo ‘fałszywie wam prorokują w moim imieniu. Nie posłałem ich’ brzmi wypowiedź Jehowy” ‘ “

29. Jeremiasz z Jerozolimy wysyła list do wygnańców którzy zostali uprowadzeni przez Nebucadneccara razem z Jehoniaszem (2Królów 24:8-17 Jehojahin) list jest przekazany wygnańcom przez posłańców króla Sedekiasza, który w tym czasie (wysłania listu) jeszcze panował na tronie Judy. Dalsze słowa od 4 do 9 wersetu zawierają rady jak ci wygnańcy z I deportacji powinni postępować w Babilonie.

30. Po tych radach następuje wypowiedz Jeremiasza nawiązująca do proroctwa z 25 rozdziału dodając otuchę tym wygnańcom. W wersecie 10 czytamy: Tak bowiem rzekł Jehowa: ‘Gdy się dopełni siedemdziesiąt lat w Babilonie, zwrócę na was uwagę i potwierdzę wobec was swoje dobre słowo, sprowadzając was z powrotem na to miejsce’. Wiele przekładów Biblii w tym miejscu tłumaczy „dla Babilonu”, a nie tak jak NW „w Babilonie”, ale jak weźmiemy pod uwagę kontekst dalszy i bliższy okazuje się że kwestia tłumaczenia staje się drugorzędna.

31. Słowa „gdy się dopełni 70 lat” są tutaj w kontekście wersetów 1-9 najważniejsze, gdyż z nich wynika, że okres 70 lat już trwał, a jak wspomnieliśmy wcześniej Jeremiasz pisał te słowa jeszcze w trakcie panowania Sedekiasza, czyli przed Jego buntem i zniszczeniem Jerozolimy w 18 roku panowania króla babilońskiego. Wniosek narzuca się sam, że rozpoczęcie okresu 70 lat, o którym mówi Jeremiasza 29:10 nawiązuje do wypowiedzi z Jeremiasza 25:11 nie mógł się rozpocząć dopiero za kilka lat, w roku 607 p.n.e. jak chcą SJ, czy nawet w 587 roku p.n.e. – on już trwał!

32. Jak mogliśmy więc zauważyć Jeremiasz nawiązał do proroctwa, które wypowiedział ostrzegając wcześniej Żydów przed tym co miało nadejść. W 25 rozdziale ogłasza, że narody będą w niewoli Babilonu 70 lat. Natomiast w 29 rozdziale Jeremiasz zwraca się do osób przebywających już w Babilonie (kiedy to zapowiedz z 25 rozdziału wypełniła się) dla których nadzieją było to, że jak się dopełni 70 lat, czyli okresu już trwającego, czeka ich wyzwolenie. List Jeremiasza jest najwyraźniej listem dodającym otuchy wzywającym do cierpliwości do prawego postępowania, zgodnie z zamierzeniem Bożym, mówiącym, że narody będą w niewoli 70 lat. Jeremiasz przypomina, więc, że ten okres musi się dopełnić zgodnie z jego wcześniejszą zapowiedzią i jakiekolwiek postępowanie wbrew temu proroctwu sprowadzałoby niepotrzebne zagrożenie.

33. Naturalnie rodzi się teraz pytanie, kiedy Babilon narzucił swoje jarzmo na narody? Historia potwierdza, że przełomowym wydarzeniem zarówno punktu widzenia Biblii jak i historii jest moment kiedy zgodnie z innymi proroctwami Babilon pokonuje Asyrię i staje się w jej miejsce kolejną potęgą światową przepowiedzianą i mającą ujarzmić narody okoliczne w tym Judę. Kiedy miało to miejsce? Dowody historyczne, archeologiczne i astronomiczne odpowiadają, że był to rok 609 p.n.e. W tym roku Asyria została ostatecznie pokonana i nie pomogła jej nawet pomoc Egiptu. Od tego roku rozpoczyna się podbój i ujarzmianie narodów. Ten okres kończy się w 605 roku p.n.e., sławną bitwą pod Karkemisz, gdy Babilończycy ostatecznie podkreślają swoją dominację. O której wspomina Biblia (Jeremiasza 46:2).

34. Teraz, gdy znamy ten krótko przedstawiony zarys sytuacji w tamtym czasie możemy sobie odpowiedzieć na pytanie, kiedy rozpoczęła się i kiedy zakończył okres wspomniany przez Jeremiasza. Otóż jak mogliśmy się zauważyć data 609 rok p.n.e. jest datą rozpoczęcia dominacji i trwającego od tego czasu okresu spustoszeń przepowiedzianych zarówno dla okolicznych narodów jak i przede wszystkim dla Judy. Natomiast okres kończy się w momencie, kiedy Cyrus, wykonawca wyroków Bożych, zdobywa Babilon w roku 539 p.n.e. Jest to dokładnie 70 lat niewoli narodów, 70 lat dla Babilonu.

35. Dodatkowym dowodem biblijnym na to, że król babiloński panował nad narodami jeszcze przed zburzeniem Jerozolimy w 587 roku p.n.e. jest wypowiedz z księgi Jeremiasza 28:11 werset ten mówi: I przemówił Chananiasz na oczach całego ludu: “Oto, co rzekł Jehowa: ‘Właśnie tak za pełne dwa lata złamię jarzmo Nebukadreccara, króla Babilonu, zrzucając je z karku wszystkich narodów‘”. Chananiasz wypowiedział to fałszywe proroctwo w 4 roku panowania Sedekiasza (Jeremiasza 28:1) na 7 lat przed zburzeniem Jerozolimy. Gdzie stwierdza, że ‘jarzmo Nebukadreccara’ jest nad okolicznymi narodami. Co jest wyraźnym nawiązaniem do 70 lat panowania Babilonu nad narodami.

36. Z przedstawionych obliczeń wynika ponad wszelką wątpliwość że proroctwo Jeremiasza odnosi się do panowania Babilonu nad narodami i to nad tym mocarstwem miało przeminąć 70 lat. Czyli od roku 609 p.n.e. do roku 539 p.n.e., 70 lat!

37. Pozostałe dwa fragmenty biblijne z księgi 2 Kronik i księgi Daniela są nawiązaniem do proroctwa z księgi Jeremiasza, o czym powiedzieliśmy wcześniej. Zobaczmy więc: Księga 2 Kronik 36: 5-23 zaczynając od wersetów 5-8 podają: Jehojakim miał dwadzieścia pięć lat, gdy zaczął panować, a panował w Jerozolimie jedenaście lat; i czynił to, co złe w oczach Jehowy, jego Boga. Przeciwko niemu wyruszył Nebukadneccar, król Babilonu, żeby mu nałożyć miedziane okowy i uprowadzić go do Babilonu. I niektóre sprzęty z domu Jehowy sprowadził Nebukadneccar do Babilonu, po czym umieścił je w swym pałacu w Babilonie. Pozostałe zaś sprawy Jehojakima oraz obrzydliwości, które czynił, jak również to, co znaleziono przeciwko niemu, opisano w Księdze Królów Izraela i Judy; a w jego miejsce zaczął panować Jehojachin, jego syn. W tych słowach opisana jest pierwsza deportacja i spustoszenie dla Judy i Jerozolimy.

38. Wersety 9 i 10 mówią: Jehojachin miał osiemnaście lat, gdy zaczął panować, a panował w Jerozolimie trzy miesiące i dziesięć dni; i czynił to co złe w oczach Jehowy. A z początkiem roku król Nebukadneccar, posławszy, sprowadził go do Babilonu razem z cennymi przedmiotami z domu Jehowy. Ponadto królem nad Judą i Jerozolimą uczynił Sedekiasza, brata jego ojca. Następna deportacja i ponowne zniszczenia.

39. Wersety 11-16 kontynuują: Sedekiasz miał dwadzieścia jeden lat, gdy zaczął panować, a panował w Jerozolimie jedenaście lat. I czynił to, co złe w oczach Jehowy, jego Boga. Nie ukorzył się przed prorokiem Jeremiaszem mimo rozkazu Jehowy. Zbuntował się nawet przeciwko królowi Nebukadneccarowi, który go zaprzysiągł na Boga; dalej też usztywniał swój kark i zatwardzał serce, by ni wrócić do Jehowy, Boga Izraela. Również wszyscy przełożeni kapłanów, a także lud, na wielką skalę dopuszczali się niewierności według wszystkich obrzydliwości narodów, tak iż skalali dom Jehowy, który On uświęcił w Jerozolimie. A Jehowa, Bóg ich praojców, ciągle posyłał im ostrzeżenia za pośrednictwem swych posłańców, posyłając raz po raz, żywił bowiem współczucie dla swego ludu i dla swego mieszkania. Lecz oni wciąż naśmiewali się z posłańców prawdziwego Boga i gardzili jego słowami, i drwili z jego proroków, aż wezbrała złość Jehowy na jego lud, aż nie było już uleczenia. Opis sytuacji za panowania króla Sedekiasza, nawiązanie też do wcześniejszych słów Jeremiasza, ukazujących że nadal nie słuchają słów ostrzeżeń, co sprowadza kolejny najazd.

40. Wersety 17-21 mówią: Sprowadził więc przeciwko nim króla Chaldejczyków, który pozabijał ich młodzieńców mieczem w domu ich sanktuarium, nie okazując współczucia młodzieńcom ani dziewicom, starym ani zniedołężniałym. Wszystko wydał On w jego rękę. I wszystkie sprzęty, wielkie i małe, z domu prawdziwego Boga i skarby domu Jehowy oraz skarby króla i jego książąt, wszystko to sprowadził do Babilonu. I spalił dom prawdziwego Boga, i zburzył mur Jerozolimy; również wszystkie jej wieże mieszkalne spalono ogniem, a także wszystkie jej cenne przedmioty, by spowodować zniszczenie. Tych zaś, którzy ocaleli od miecza, uprowadził do niewoli do Babilonu i zostali oni sługami jego i jego synów, dopóki nie zaczęło panować królestwo Persji by się spełniło słowo Jehowy wypowiedziane ustami Jeremiasza, aż ziemia spłaciła swe sabaty. Przez wszystkie dni swego spustoszenia obchodziła sabat, by się dopełniło siedemdziesiąt lat.Słowa przypominają że niewola będzie trwaćdopóki nie zaczęło panować królestwo Persji (…) by się dopełniło siedemdziesiąt lat.”. A więc okres 70 lat który trwał w czasie gdy burzono Jerozolimę za Sedekiasza, a miał się dopełnić do określonego momentu, czyli aż zacznie panować królestwo Persji. W tym okresie dochodziło do spustoszeń, zarówno innych narodów, jak i Judy i Jerozolimy jak opisuje księga Kronik.

41. Dalej w wersetach 22,23 czytamy: A w pierwszym roku Cyrusa, króla Persji, aby się spełniło słowo Jehowy wypowiedziane ustami Jeremiasza. Jehowa pobudził ducha Cyrusa, króla Persji, by po całym swym królestwie kazał ogłosić, i to również na piśmie, co następuje: “Oto, co powiedział Cyrus, król Persji: ‘Wszystkie królestwa ziemi dał mi Jehowa, Bóg niebios, i to on mi polecił, abym mu zbudował dom w Jerozolimie, która jest w Judzie. Ktokolwiek z całego jego ludu jest wśród was, niech Jehowa, jego Bóg, będzie z nim. Niech więc wyrusza’ “.” Do czego nawiązuje pisarz w słowach: Słowo Jehowy wypowiedziane ustami Jeremiasza? U Jeremiasza czytamy:“‘Gdy się dopełni siedemdziesiąt lat w Babilonie zwrócę na was uwagę (…) sprowadzając was z powrotem na to miejsce‘.” Gdyż jak czytaliśmy w innym miejscu narody (w tym Juda) musiały służyć królowi Babilonu przez siedemdziesiąt lat. To miało miejsce po zdobyciu Babilonu w roku 539 p.n.e. Posiłkując się Flawiuszem, Żydzi powrócili w roku 538 p.n.e. w miesiącu Tiszri.

42. Podobnie jest z wypowiedzią Daniela. Daniela 9:1,2: W pierwszym roku Dariusza, syna Aswerusa z potomstwa Medów, który został ustanowiony królem nad królestwem Chaldejczyków w pierwszym roku jego panowania ja, Daniel, rozpoznałem na podstawie ksiąg liczbę lat co do których słowo Jehowy doszło do proroka Jeremiasza na dopełnienie się spustoszeń Jerozolimy, mianowicie lat siedemdziesiąt.Daniel w tych słowach odkrył, że ten okres ( okres spustoszeń, gdyż w języku hebrajskim mamy tutaj do czynienia z liczbą mnogą słowa ‘spustoszenia’ ) minął, że teraz jest sytuacja aby prosić w modlitwie Boga o wypełnienie słów obiecanych przez niego za pośrednictwem Jeremiasza co też niniejszym czyni (Daniela 9:3-19). W odpowiedzi otrzymuje natychmiastową odpowiedz za pośrednictwem anioła Gabriela (Daniela 9:20-27). Czyli mamy tu podobna sytuację, Jeremiasz prorokował, ze gdy się skończy okres dominacji Babilonu, to przyjdzie czas na powrót Żydów i odbudowę Jerozolimy.

43. Jaki więc płynie wniosek przedstawionych argumentów? Z sumowania lat panowania królów nowobabilońskich, z rozważenia dowodów historycznych nawiązujących do przybycia Żydów z Babilonu do Jerozolimy, z rozważenia księgi Jeremiasza rozdziały 25 i 29, księgi 2 Kronik rozdział 36, księgi Daniela rozdział 9? Otóż wniosek taki że zarówno Biblia jak i źródła poza biblijne (a nie są to wszystkie możliwe do wymieniania) wyraźnie wskazują że 18 rokiem panowania Nebucadneccara jest rok 587 p.n.e. Tym samym zburzenie Jerozolimy miało miejsce nie w 607 roku p.n.e., ale właśnie w 587 roku p.n.e.

44. Z tego całego opracowania wynika też fakt, że data jaką propagują między innymi SJ nie jest faktyczną datą wspomnianego wydarzenia. A co za tym idzie całe wyliczenia oparte na tej niesłusznej dacie są błędne. Powoduje to poddanie w wątpliwość szereg podstawowych doktryn SJ, jak i legitymizacji Ciała Kierowniczego SJ, jako organu pośredniczącego między Bogiem, a ludźmi. Pokazuje tez błędność założeń opisywanych przez Russella i innych forsujących tą datę. To co pragniemy jeszcze na koniec potwierdzić to fakt, że dużą pomyłką jest twierdzenie, że rok 587 p.n.e. jako rok zburzenia Jerozolimy jest niezgodny z Biblią. Przekonaliśmy się, że ta data stoi w sposób zdumiewający w zgodzie z 70 letnim okresie dominacji Babilonu nad Judą i okolicznymi narodami. Natomiast dodając na koniec możemy nadmienić że samo zniszczenie świątyni i okres gdy ona leżała nie odbudowana też trwał lat 70. Był to okres od 587 roku p.n.e. do 516 roku p.n.e. gdy Zerubbabel kończy budowę drugiej świątyni (SJ podają datę 515 rok p.n.e. co nie stoi w sprzeczności z okresem 70 lat).

45. Opracowanie jest zachętą, aby każdy SJ zbadał podstawy nauczania dotyczące tej kluczowej dla organizacji daty (607 rok p.n.e.), czy też inni, którzy zaufali swoim nauczycielom nauczającym, że ta data jest w jakiś sposób ważna. Nie powinniśmy budować na błędnych założeniach. Dlatego zachęcamy aby badać, sprawdzać i trzymać się tylko „Prawdy, Drogi, i Życia”, czyli Jezusa Chrystusa.

_________________________________

PRZYPIS:

1 Różnica między imieniem Jehoniasz (Jer.29:2) a Jehojahin (2Krol 24:8) nie jest istotna bo zapewne chodzi o tego samego króla, co potwierdza odnośnik NW tego fragmentu odsyłający do tego właśnie drugiego.

 


Od autora: Z wiadomych powodów, powyższe opracowanie jak już nadmieniłem nie wyczerpuje w całości tematu, ani nie omawia wszystkich dostępnych danych, czy to biblijnych, czy też historyczno-archeologicznych. Interpretacji okresu 70 lat z księgi Jeremiasza jest wiele. Zarówno żydowscy pisarze, chrześcijańscy pierwszych wieków też różnie interpretowali ten okres. W przyszłości zechcę to opisać też w tym artykule jako uzupełnienie i uaktualnienie. Niemniej zważywszy na rozwój zainteresowania kalkulacji chronologicznych z uwzględnieniem Biblii, którego początek możemy datować na wiek XVII n.e., a następnie wiek XIX i początek XX n.e. ważnym wydaje się podanie tak zwięzłej formie podstawowych informacji odnośnie tych kalkulacji. Tym bardziej, że poziom badań historycznych od tamtego okresu wzrósł znacząco, oczywiście na niekorzyść forsowania roku 607 p.n.e. Ale jak mogliśmy zauważyć, zasadniczo jeden werset eliminuje próby przenoszenia zakończenia okresu 70 lat na dalej niż rok 539 p.n.e. tym samym werset z księgi Jeremiasza 25:12 staje się definitywnym rozwiązaniem tego sporu, gdzie pozostaje już tylko relatywizowanie jego wypowiedzi i kurczowe trzymanie się doktryn stojących w sprzeczności z Biblią (Dotyczy to również ostatnich publikacji SJ w tym temacie, czyli Strażnicy z 01 października i listopada 2011 – szczegółowe omówienie w języku angielskim znajduje się w artykule “WHEN WAS ANCIENT JERUSALEM DESTROYED? CZĘŚĆ 1 i CZEŚĆ 2 lub też na stronie TUTAJ. Zachęcam też do zapoznania się z obszerną pracą, której autorem jest: Carl Olaf Jonsson, książka nosi tytuł: „Kwestia czasów Pogan”.

 Co powinniśmy wiedzieć o chronologii biblijnej – plik pdf